 
|
|
|
Ouagadougou, 13 augustus 2001
Eén van de vaste onderdelen van het Oudhollandse spelletje Landsgrens-overschrijden, is het laten invullen van het Carnet de Passage, een soort paspoort voor de Land Rover. De ene keer gaat dit wat makkelijker dan de andere keer. Bij het vertrek uit Niger gaat het wel heel gemakkelijk. We hadden al gehoord dat maar liefst 90 procent van de bevolking van Niger analfabeet is, wat we niet wisten was dat alle douanebeambten in grensplaats Makalondi daar ook toe behoorden. Nadat ik ze alles heb voorgezegd, zelf de juiste stempel heb uitgezocht en heb gezet, is het zo gebeurd.
Soms zit het mee en soms zit het tegen: twintig kilometer verder aan de Burkinese kant van de grens zit een equivalent van eerder genoemde beambte. Ik hoef niet zelf aan de slag maar dien wel alles voor te kauwen, meneer kan niet lezen en schrijven maar de letters van het alfabet kan hij helemaal zelf op het papier tekenen.
Het is een, voor ons, gunstig neveneffect van een dramatisch gegeven. Wat kan er van een land worden als 90 procent van de bevolking niet kan lezen en schrijven. Het lijkt ook niet veel beter te worden aangezien vele scholen gesloten zijn, ofwel door een gebrek aan leraren ofwel door stakende leraren die al maanden geen loon meer ontvangen. Mocht iemand het zich afvragen, het gaat prima met de president, zijn familie en vrienden.
Op het eerste gezicht lijkt het in Burkina Faso een stuk beter te gaan. Wanneer we over het asfalt hard door Burkina heen rijden, zien we nauwelijks armoede. De huizen zien er redelijk uit, het land is groen, de mensen gekleed en er liggen niet al te veel dode dieren langs de weg. We hadden de laatste tijd wel anders gezien in Niger. Wanneer we echter in Koupela aankomen voor ons project van het Liliane Fonds en van de geasfalteerde weg afwijken, blijkt die schrijnende armoede ook hier aanwezig. Door de stabiele situatie in het land (hoewel ook hier geen sprake is van een democratie), zijn alle mogelijke hulporganisaties massaal in het land actief. We hebben de laatste weken bij elkaar opgeteld niet zoveel blanken gezien als vandaag alleen al in het gehucht Koupela. De ergste nood wordt hierdoor geledigd.
Wanneer we in de namiddag op een lokaal terras even bijkomen van de rit valt het ons op dat de huismussen in Koupela wel wat groot zijn uitgevallen. In Nederland is het toch altijd zeer vertederend als er een lief vogeltje op je tafel komt zitten. De lol vergaat me echter enigszins als het een of andere gier betreft, met een vleugelwijdte van een ruime twee meter, die net jouw tafeltje heeft uitgezocht als favoriet uitkijkpunt in het openlucht restaurant.
Na ons driedaags verblij in Koupela, vervolgen Ron en ik onze weg richting Ouagadougou (spreek uit: Oe-wa-ka-doe-koe). We nemen onze intrek in een luxueus hotel  dat de uitvalsbasis zal zijn gedurende ons verblijf in Ouaga, zoals de hoofdstad door de plaatselijke bevolking liefkozend wordt genoemd. Een relatief moderne stad waar het verval nog niet zo hard heeft toegeslagen als in grote delen van de rest van West-Afrika. Veel tijd om hiervan te profiteren zullen we niet hebben. De voornaamste zaken die we hier willen regelen zijn een nieuw paspoort en een visum voor Mali.
Zowel Ron als ik waren, aan het begin van onze tocht, niet op de hoogte van het bestaan van papoorten met meer dan de standaard 32 pagina's. Dit lijkt ons nu op te gaan opbreken. Als er iets is wat we in Europa nog kunnen leren van de Afrikanen is het wel het zetten van stempels. Het liefst zo groot en druk mogelijk want dat staat zo lekker imposant. Het heeft zeker iets, zo'n vol gestempeld paspoort; maar is bovenal erg lastig als je nog een aantal landen te gaan hebt.
Maar, niet getreurd: van de consul in Yaoundé had ik reeds gehoord dat we een nieuw paspoort konden verkrijgen op de Nederlandse ambassade in Ouaga.  Dit blijkt gelukkig ook het geval, maar het duurt al snel een dag of vier en met een weekend daarbij kun je er nog wat dagen bij optellen. Zolang zijn we niet van plan hier te blijven en we besluiten het er op te gokken en te kijken of we met dit paspoort Dakar nog kunnen halen. Nog maar een visum toevoegen aan dit paspoort dus.
Daarnaast is er voor mij een tweede reden om effe langs te wippen bij deze Nederlandse enclave in Burkina. Michelle had een brief voor mij naar de ambassade gestuurd. Hoewel de brieven uit Afrika in de recordtijd van 14 dagen in Nederland in de bus vallen, blijkt de omgekeerde weg langer dan 4 weken te duren, geen post dus. Wel een fax, van 'Le Centre de Handicapés Koupela': we blijken bij vertrek te zijn vergeten om de sleutels van onze kamer bij de Mission Catholique in te leveren. Mr. Albert, de mediator van het Liliane Fonds wist gelukkig dat we langs de ambassade zouden gaan en heeft even een fax gestuurd. Uiteraard hebben wij hebben de sleutels meteen teruggefaxt.
[vorig verslag] [volgend verslag]
|
|
|
|
