Een weekje later dan gepland. Na nu toch echt over de malaria heen te zijn, zijn Ron en ik vandaag opweg gegaan naar Tamale. Voor Ron is het de tweede keer dat hij deze route aflegt maar dat mag de pret niet drukken, we gaan nu samen Appiah zien.
Ik ben de afgelopen dagen omringd geweest door maar liefst vijf zusters die allen het beste met me voor hadden. Even leek het erop dat dit geen enkel effect had, maar na ruim een week begint het er nu toch echt beter uit te zien. Nu geef ik graag toe dat ik het niet erg vind eens een dagje lui in bed door te brengen maar na 8 dagen op een kamertje in Accra klinkt het extra aanlokkelijk om weer op pad te kunnen. Niets ten nadele van de zusters maar ik kan een gevoel van geluk toch echt niet onderdrukken wanneer we deze morgen in de vertrouwde Land Rover stappen om weer eens ouderswets een te grote afstand in één dag te gaan afleggen.
Uiteraard heeft Ron alles tot in de details verteld maar ik ben nog steeds erg benieuwd naar Appiah. Om niet met de totale reisplanning in de knoop te komen is het de bedoeling om ook vandaag meteen Appiah te ontmoeten. Hij weet niet dat we komen maar aangezien hij iedere dag van 6.30 uur tot 20.00 uur werkt zal het niet moeilijk zijn hem te vinden.
Ron neemt het grootste gedeelte van het rijden voor zijn rekening en door het stoppen tot een absoluut minimum te beperken (niet) weten we om 16.00 uur in Techiman aan te komen. Het communication center waar Appiah werkt is dan zo gevonden.
Wanneer we uitstappen bij het communicatie centrum komt Appiah ons reeds breed lachend tegemoet. Hij had de auto gezien (de vorige keer was Ron met de auto van de zusters op pad) en wist meteen dat wij dit zouden zijn. Ik ben blij dat nu ook ik hem de hand kan schudden. Hij is net zo enthousiast en het is een mooi plaatje zo met z'n drieeën.
Trots als hij is, krijg ook ik een rondleiding langs zijn werk, zijn woning en vrienden. Het wordt een gezellige namiddag al lijkt het wel of ik alles voor de tweede keer zie. De verhalen van Ron (degene die hem een beetje kennen zal het niet verbazen) blijken zeer uitgebreid en buitengewoon compleet. Ik zal dus niet nogmaals een beschrijving van Appiah en 'social life' gaan geven.
Het is goed om nu met eigen ogen te zien wie Appiah is en wat hij doet. Het is een goede herstart na twee weken.
Wanneer Appiah weer aan het werk moet gaan wij naar de zusters waar Ron tijdens zijn laatste bezoek ook heeft gelogeerd. Hier blijkt dat zo'n weekje ziek zijn niet in één dag weg is te werken en rond 9.30 uur is het nu mooi geweest en ga ik maar weer eens naar bed.
