 
|
Ghana:
Bethany Projects
Jachie Training Centre for the Disabled
Communication Centre van Appiah
|
|
Woensdag. Eindelijk Appiah-dag. Doordat het verkeer niet echt wil meewerken, komen we pas laat in de middag aan in Techiman. Mediator Justina staat bij aankomst dan ook enigszins op hete kolen. Ze heeft naast onze afspraak met Appiah nog andere Liliane Fonds-kids ingepland en wil hen eigenlijk niet teleurstellen. Over anderhalf uur wordt het donker en dus moeten we ons haasten. We besluiten eerst naar Appiah te gaan en hem voor te stellen om hem vrijdag (op onze terugweg vanuit Tamale) te herontmoeten voor een wat langer onderhoud.
De eerste ontmoeting is joviaal. Hoewel Appiah op dat moment nog steeds niet echt weet waarom we nou  precies komen is 'ie blij ons te zien en, eerlijk is eerlijk, ook ik betrap mezelf erop dat ik erg enthousiast ben wanneer ik 'm met z'n krukken zie aan komen 'lopen'. Speciaal voor Appiah heb ik m'n in het weekend aangeschafte Ghanaian Suit aangetrokken wat 'ie volgens mij wel waarderen kan. Nadat ik 'm een door Hout-Brox en Fjallraven beschikbaar gesteld shirt van ons evenement cadeau heb gedaan, leg ik Appiah Mike's afwezigheid uit en verklaar ik hem waarom ook onze fraai bestickerde Defender met Appiah's naam erop nog niet te bezichtigen is. Vind het op dit moment toch wel erg sneu voor Mike dat 'ie er niet bij is. Werk je je anderhalf jaar de pestpleuris om onder andere dit kereltje te ontmoeten, lig je in Accra van je malaria te genieten op het moment dat 't allemaal moet gebeuren. '
'Snel' is deze woensdagnamiddag het toverwoord. Voor ik het weet zitten we met z'n drieën weer in de auto om Justina te volgen naar de andere adressen. Pieter heeft nog net wat tijd kunnen vinden om wat foto's te schieten maar ook hij zal blij zijn om vrijdag iets langer met Appiah te kunnen praten, anders wordt zijn Telegraaf-verslag van onze ontmoeting wel erg minuscuul. Ook Appiah kan volgens mij na dit bliksembezoek niet echt veel wijzer zijn geworden en ik voel me dan ook enigszins opgelaten over het racetempo wat we hebben aangehouden. Vrijdag hopelijk meer succes.
Donderdag
De hernieuwde ontmoeting met Appiah op vrijdag is perfect. We hebben een uurtje of drie de tijd om elkaar te leren kennen en hoewel Pieter daarvan minimaal de helft nodig heeft om zijn verhaal rond te krijgen, luister ik natuurlijk zelf mee. Hij heeft het woensdag gekregen shirt aangetrokken: enigszins aan de grote kant, maar hij is er zelf erg blij mee. Eindelijk kan ik 'm uitleggen dat we een lange tocht door Afrika maken om het Liliane Fonds te promoten. Eindelijk kan ik hem ook uitleggen waarom we juist hem hebben genomen (uiteraard verontschuldig ik me ook namens Mike dat we niet eerst toestemming hebben gevraagd) als symbool van dit evenement (zie ook Stichting Appiah).
Ik laat Appiah deze vrijdag onze internetpagina zien en hij neemt ons mee naar de plaats waar hij zijn software-opleiding heeft gehad. Tegen de avond belanden we op zijn nog vrij ruime kamer die hij huurt van  het geld dat hij verdient met zijn werk in het Communication Centre. Trots laat hij ons zijn net aangeschafte televisie zien. We besluiten de dag bij het Centre. Als in dienst zijnde 'manager' is Appiah verantwoordelijk voor het ontwikkelen van business cards en wenskaarten, voor het fotokopiëren van 1001 mogelijke papieren en voor het tekstverwerken van door andere mensen aangeleverde epistels. Hij heeft binnenkort een gesprek met z'n baas die hij zal proberen te overtuigen van de noodzaak dat het Centre in de nabije toekomst over een internetverbinding moet beschikken.
Eigenlijk wil ik ook nog niet te veel over Appiah kwijt. De tocht door Afrika duurt nog minimaal een maand of drie en gedurende deze periode lijkt het ons wel aardig om via e-mailcontact Appiah wat beter te leren kennen en aan Nederland te introduceren. Op mijn voorstel om de Nederlandse volgers van deze  internetpagina via deze manier een kijkje in de Appiah-keuken te geven, wordt enthousiast gereageerd. Wanneer alles volgens plan verloopt, hopen we de komende maanden dan ook om de twee weken een e-mailtje van Appiah te ontvangen dat rechtstreeks naar webredacteur Yvonne zal worden gestuurd. Ben benieuwd of dit gaat lukken.
Vrijdagavond kan ik alleen maar concluderen dat Mike en ik (en natuurlijk het Fonds) erg blij mogen zijn dat we deze 22-jarige kerel, zonder hem in eerste instantie gekend te hebben, als symbool hebben genomen voor dit evenement. De kleine bijdrage die het Liliane Fonds in het verleden aan Appiah heeft geschonken, maar veel meer de wil om iets van zijn leven met polio te maken, hebben Appiah gemaakt tot de persoon die hij nu is: een toffe, vriendelijke jonge kerel die iets aandoenlijks heeft vanwege het Engels dat hij enigszins stotterend voortbrengt.
Maar toch, ondanks zijn krukken heeft hij het gemaakt. Niet alleen doordat hij met het kleine beetje geld dat hij nu verdient een kamertje kan huren en zijn eigen eten kan betalen maar meer nog omdat ik zie dat hij het ook sociaal goed voor elkaar heeft. Tijdens ons korte verblijf in Techiman, schudt Appiah veel mensen een hand en maakt effe een kort praatje. Een teken dat 'ie veel mensen kent maar dat ook veel mensen hem willen kennen. Het is mooi om te zien hoe deze jongeman zich redt.
's Avonds bedenk ik me dat ik Mike moet overtuigen dat we hoe dan ook nog 'even' met z'n tweeën bij Appiah moeten langsgaan. Het kan en mag natuurlijk niet zo zijn dat Mike Appiah tijdens deze trip geen hand geschud heeft. Heb Appiah dan ook beloofd dat ons afscheid in Techiman slechts voor enkele dagen zal zijn.
Zaterdag en zondag
|
|
