Donderdag staat ook in onze groep in het teken van de stadionramp in Accra. Onze 'handicapped friends' zoals Zuster Ann ze gewoonlijk pleegt te noemen, staan een dagje in de schaduw van het leed dat menig Ghanese familie treft door het verlies van een naaste.

De TV-beelden van de rijen naast elkaar neergelegde half ontblote lichamen (in het gedrang heeft iedereen zich aan iedereen willen vastklampen en zijn veel kleren gescheurd) komen misselijkmakend op me over. Kan me niet voorstellen dat we in Nederland dergelijke TV-beelden zouden hebben na een ramp als deze en zie het dan ook als een teken van disrespect naar de familieleden van de overledenen. Ook de beelden uit het stadion zelf (grote plassen bloed die van een stadiontrap sijpelen en gescheurde kledingstukken over en weer) laten niks aan de verbeelding over. Om koude rillingen van te krijgen.