Na een onderbreking van een week of drie zijn we weer op weg naar een project van het Liliane Fonds. Vanuit Douala hebben we (lees: Ron, aangezien mijn Frans ondertussen wel enig niveau heeft gekregen maar een telefoongesprek lijkt nog wat veel gevraagd) contact opgenomen met zuster Albertine in Batouri. We zullen of vrijdagavond of zaterdag in de loop van de dag arriveren bij het 'Centre Familial pour Handicapés Moteurs'. Het is weer even zoeken naar het Afrikaanse dagritme (tijdens die drie weken vakantie zijn toch zeer Europese tijden aangehouden) en we arriveren dan ook pas zaterdag rond de klok van zes in Batouri. Later blijkt dat we de verkeerde keus hebben gemaakt toen moest worden beslist of we de noordelijke of de zuidelijke route zouden nemen. Dit scheelt ook al snel een uurtje of drie, toch fijn dat je het even vraagt.

Wanneer we om zes uur arriveren is het centrum verlaten. De enige die we op dat moment aantreffen is de 'gardien'. We hebben te maken met een vooruitziende zuster die reeds heeft geanticipeerd op onze gewoonte wat laat te arriveren. De bewaker deelt ons namens de zuster mede dat zij (zuster Albertine) ons om 8 uur komt ophalen. Die twee uurtjes brengen we door met het uitladen van de spullen en het eten van een kopje soep.

Tijdens ons verblijf in Batouri worden we gehuisvest in het gastenverblijf van het centrum en dus niet bij de zusters zelf. Het is ondertussen 20.00 uur geworden, het wordt ook 21.00 uur en om half 22.00 uur krijgen we én honger én een donkerbruin vermoeden dat de zuster deze avond wel niet meer zal verschijnen. We besluiten nogmaals wat navraag te doen bij de bewaker: 'Natuurlijk is de zuster er nog niet, het is toch ook nog lang geen 8 uur. Welkom in Franstalig Afrika. We besluiten de avond met wat Adventure Food en gaan om 22.30 uur richting bed. Lekker vroeg opgestaan en om 08.00 uur helemaal ready to go. Wederom geen zuster die verschijnt. Uiteindelijk komt er toevallig iemand (later blijkt zij assistent-fysiotherapeut te zijn) langs die ons vertelt dat de zuster bij een dorpsfeest is. Samen met haar (Gisella) gaan wij ook naar het dorpsfeest.

Aangekomen bij de plaats van de festiviteiten blijkt het hier om de inwijding van een priester te gaan. De plaats van handeling is een stuk grond met banken onder een groen bladerdak, een soort 'openluchtkerk'. De Bisschop is aanwezig en tijdens een speciale kerkdienst wordt onder luid gejuich van het hele dorp een jongeman gewijd tot priester. Het is een gebeurtenis die bol staat van de traditie. De ouders zijn aanwezig om hun zoon 'weg te geven' aan de kerk en de stamgenoten voeren een speciale, hierbij behorende, rituele dans uit. Erg leuk om hier een keer bij aanwezig te kunnen zijn.

Op dit feest ontmoeten we ook zuster Albertine, die enigszins verbaasd is ons te zien. Ze vraagt hoe laat we die ochtend dan zijn aangekomen. Als we haar vertellen dat we er al sinds de vorige avond zijn wordt het allemaal duidelijk. De bedoeling was geweest dat de bewaker haar zou bellen en dan zou zij of die avond of, wanneer dit te laat was, de volgende morgen bij ons langs komen. Ze wacht nu nog op het telefoontje. De zuster is op dat moment druk met de organisatie van alle festiviteiten en we spreken af elkaar om 1400 uur te ontmoeten op haar kantoor bij het centrum.

Wanneer we haar ontmoeten, zegt ze dat er op zaterdag en zondag niet veel gebeurt in het centrum, er wordt niet gewerkt en de meeste kinderen zijn thuis bij de familie. Zij zal ons de achtergrond en het ontstaan van het centrum uitleggen en op maandag zullen we het operationele gedeelte bekijken. Zij zelf zal daar niet bij aanwezig zijn aangezien zij een belangrijke afspraak in Yaoundé heeft. We zullen het bij dit project dus vooral zonder mediator moeten stellen. Het geeft ook een beetje het takenpakket van zuster Albertine weer.