Na onze nachtelijke strandrit ontmoeten we in de vroege ochtend van donderdag 29 maart Zuster Micheline Laroche. Na Zuster Maguerite in Rabat is zij de tweede mediator van het Liliane Fonds die we gedurende onze tocht bezoeken. De ontvangst op haar werk (Zuster Micheline is vrijwilligster in een centrum dat zwaar ondervoede kinderen door de eerste maanden van hun nog prille leven probeert te helpen) in een van de armoedige buitenwijken (Sebkha) van Nouakchott, is erg hartelijk. Na een kleine rondleiding te hebben gehad door het centrum, gaan we gedrieën (zuster Micheline in de ook hier weer onvermijdelijke Renault 'zusterauto' 4) naar het onderkomen van de zusters.

Eenmaal binnen hebben we gedurende twee uur een verhelderend gesprek waarin we te weten komen dat het helpen van en het werken met de Mauretaanse bevolking niet meevalt. De historie van de lokale bevolking is hier in belangrijke mate de oorzaak van.

Mauritanië is een land dat qua ontwikkeling nog in een beginstadium verkeert. De belangrijkste bron van inkomen in het land is van oudsher gebaseerd op het feit dat de Mauretanen de weg kennen in de voor buitenstaanders ondoordringbare woestijn. De handelskaravanen die door de Sahara trokken waren (vóór de komst van GPS) aangewezen op gidsen van de lokale bevolking om niet te verdwalen in de woestijn (inmiddels hebben we gemerkt dat ook mét GPS een gids niet altijd overbodige luxe is). Ook nu nog is dit een belangrijke bron van inkomsten voor veel mensen. Daarnaast wordt er door iedereen van alles verhandeld. Ook is er nog wat landbouw, veeteelt en visserij. Het is moeilijk te begrijpen maar de Mauretaanse bevolking gaat verder liever bedelen dan dat ze gaan werken. Het meeste werk wordt door gastarbeiders uit de meer zuidelijk gelegen Afrikaanse landen gedaan.